Τηγανίτες με φέτα, μέλι και λεμόνι
Σα σήμερα, 3 χρόνια πριν ήταν όλα τόσο διαφορετικά και ταυτόχρονα τόσο ίδια. Όλα έχουν αλλάξει, σε κάθε επίπεδο. Ένα πράγμα μόνο μένει ίδιο: η αγάπη μου για το blog μου και ό,τι προκύπτει από αυτό -μαγειρική, φωτογραφία, styling, γράψιμο. Ακόμη κι η αγάπη μου για γλυκαλμυρές γεύσεις, πόσο μάλλον όταν αυτές
Smartbox έκπληξη: πένες φούρνου και τυροκροκέτες.
Λατρεύω τους μεζέδες. Μου αρέσει η ποικιλία φαγητών στο τραπέζι μου, το τσιμπολόγημα, η ανάμειξη των γεύσεων. Μπορώ ώρες ατελείωτες να είμαι πάνω από ένα τραπέζι με μεζεδάκια, εναλλάσσοντας μπουκίτσες που τροφοδοτούν μπυροποσία ή κάποιο ωραίο κρασί. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι είμαι λιχούδα, ίσως πάλι να φταίει ότι τρώω απελπιστικά
Κυδωνόπαστο: άγγιξε κι εσύ ένα κυδώνι. Μπορείς.
Πίνω μια γουλιά ακόμα απ' το τσαγάκι μου κι αρχίζω να γράφω: είναι κι αυτά τα ταπεινά φρουτάκια που περιφρονούνται απ' τους πολλούς. Δεν είναι μήλο, δεν είναι φραουλίτσα, δεν είναι καν ζαχαρένιο, ζουμερό καρπούζι. Είναι κυδώνι. Κακομούτσουνο, πρασινοειδές, με ψιλοτραχιά επιφάνεια, ατσούμπαλο, σκληρό, ελαφρώς άχαρο κυδώνι. Στέκει εκεί, στους πάγκους της