Ρύκο, ρύκο, ρύκοκο, ρύκο, ρυκοκό: sorbet βερύκοκο.
Αν ο Παράδεισος υπάρχει κι αν έχει φαγητό, τότε ίσως θα έχει μόνο φρούτα. Κι αυτό, όχι επειδή τα αγαπώ ιδιαίτερα, -εκτός από τις μπανάνες, τις φράουλες, άντε και το πεπόνι- αλλά επειδή αντικειμενικά είναι μια τροφή που τα συνδυάζει όλα: βιταμίνες, θρεπτικότητα, νερό, όλων των ειδών τις γεύσεις, όλων των
Κυδωνόπαστο: άγγιξε κι εσύ ένα κυδώνι. Μπορείς.
Πίνω μια γουλιά ακόμα απ' το τσαγάκι μου κι αρχίζω να γράφω: είναι κι αυτά τα ταπεινά φρουτάκια που περιφρονούνται απ' τους πολλούς. Δεν είναι μήλο, δεν είναι φραουλίτσα, δεν είναι καν ζαχαρένιο, ζουμερό καρπούζι. Είναι κυδώνι. Κακομούτσουνο, πρασινοειδές, με ψιλοτραχιά επιφάνεια, ατσούμπαλο, σκληρό, ελαφρώς άχαρο κυδώνι. Στέκει εκεί, στους πάγκους της
Περί κεφαλής, ξεροκεφαλιάς κι ασώματης κεφαλής. Ή κέικ σοκολατένιο, υγρό και λάγνο.
"Θα το φας το κεφαλάκι σου μέρες που 'ναι