Είναι και κάτι υλικά βρε παιδί μου, όπως η κολοκύθα, που εκτός από κανά δυό στάνταρντ συνταγές, δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε. Παλιότερα, την βλέπαμε σαν εξωτικό "φρούτο", δεν την πολυαγγίζαμε -κολοκύθα: αυτή η άγνωστη-, άντε καμιά πιτούλα ή σούπα. Όπως όλα, η κατάσταση άλλαξε. Μπαίνει φθινόπωρο και μαζί με

Αν ο Παράδεισος υπάρχει κι αν έχει φαγητό, τότε ίσως θα έχει μόνο φρούτα. Κι αυτό, όχι επειδή τα αγαπώ ιδιαίτερα, -εκτός από τις μπανάνες, τις φράουλες, άντε και το πεπόνι- αλλά επειδή αντικειμενικά είναι μια τροφή που τα συνδυάζει όλα: βιταμίνες, θρεπτικότητα, νερό, όλων των ειδών τις γεύσεις, όλων των

Πίνω μια γουλιά ακόμα απ' το τσαγάκι μου κι αρχίζω να γράφω: είναι κι αυτά τα ταπεινά φρουτάκια που περιφρονούνται απ' τους πολλούς. Δεν είναι μήλο, δεν είναι φραουλίτσα, δεν είναι καν ζαχαρένιο, ζουμερό καρπούζι. Είναι κυδώνι. Κακομούτσουνο, πρασινοειδές, με ψιλοτραχιά επιφάνεια, ατσούμπαλο, σκληρό, ελαφρώς άχαρο κυδώνι. Στέκει εκεί, στους πάγκους της