Όταν οι καιροί είναι δύσκολοι, γραπωνόμαστε από τα πράγματα που μας ισορροπούν, από ανθρώπους που αγαπάμε, από δραστηριότητες που μας αδειάζουν το μυαλό και μας γεμίζουν την ψυχή. Πως τώρα μία συνταγή για χούμους μπορεί να ανασύρει τις παραπάνω σκέψεις, δεν είναι απορίας άξιον, τουλάχιστον για μένα, καθώς ετούτη εδώ η

Ψωμί. Δεν υπάρχει νομίζω άλλη τροφή που να είναι τόσο ιερή. Από μόνη της, αυτούσια, μπορεί να στηρίξει το σώμα και να καλμάρει την ψυχή. Βασική τροφή με προϊστορία σε όλο τον πλανήτη, σύμβολο θρησκευτικό, σύνθημα αγωνιστικό. Θέλει τέχνη και τεχνική, μεράκι και αγάπη. Θέλει γνώση και πείρα, θέλει προσοχή και φροντίδα. Δεν ξέρω

Πίτα δε θα την έλεγα. Σουφλέ όχι. Ομελέτα, μπα. Ζυμαρόπιτα την βρήκα γραμμένη -σε περιοδικό σχεδόν 10 χρόνων παλιό- με καταγωγή την Ήπειρο. Φτιάχνοντάς την αποφάσισα ότι μοιάζει λίγο με όλα τα παραπάνω αφού φουσκώνει τερατωδώς σα σουφλέ γύρω γύρω, στο κέντρο ομοιάζει με ομελέτα κι όλα αυτά στο μοτίβο της πίτας. Βγάλε άκρη