Η ζωή, το σύμπαν και τα πάντα με μια κρύα ντοματόσουπα. Gazpacho Andaluz.

Gazpacho 1

Κακά τα ψέμματα. Έχει ακόμα ζέστη. Κι ας μπήκε ο Σεπτέμβριος. Κι ας ρίχνει κάτι μπόρες.

Η ζέστη αυτή με καταβάλλει. Είναι θαύμα πως γράφω αυτές τις γραμμές. Είναι θαύμα πως βρίσκω την ενέργεια να κάνω βασικές λειτουργίες του οργανισμού, πόσω μάλλον, να δουλεύω σε μια απαιτητική δουλειά με ζέστη -βλέπε μαγείρεμα σε επαγγελματική κουζίνα.

Θα έλεγα ότι, ενώ βρίσκω την ομορφιά σε κάθε εποχή και στιγμή, το φθινόπωρο κι ο χειμώνας μου ταιριάζουν. Παίρνω ενέργεια, είμαι φουλ στη δημιουργικότητα, η μαυρίλα κι η καταχνιά του καιρού με σπρώχνουν να “γεννάω” ιδέες, να έχω όρεξη για τα πάντα, να είμαι σε εγρήγορση διαρκώς, να γράφω, να φωτογραφίζω, να μαγειρεύω, να διαβάζω, να δουλεύω, να ψάχνω για νέες ιδέες και πράγματα, να γεμίζει η φαντασία μου κι η ζωή μου χρώμα, κόντρα στον καιρό.

Σα να θέλω να τον αμφισβητήσω κι αυτόν -τον καιρό- όπως κάνω για τα περισσότερα πράγματα γύρω μου και μέσα απ’ αυτή την αμφισβήτηση να βρίσκω τον εαυτό μου και τον δρόμο μου.

Ξανά και ξανά.

Παιδιόθεν.

Gazpacho 2

*Πως ένα ποστ για ένα απλό, πλην νόστιμο και δροσερό, ανδαλουσιανό γκασπάτσο (κρύα ντοματόσουπα), μιλάει για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα.

**Αυτά παθαίνεις όταν βλέπεις τέτοια βιντεάκια και μετά θες κι εσύ. Και καλά έκανα. Να θες κι εσύ μετά. Όσο ακόμα κάνει ζέστη. Κι όσο ακόμα έχει ζουμερές ντομάτες.

 

Gazpacho 5

Gazpacho 4

Read more


Κολοκυθοανθοί γεμιστοί με πληγούρι και μανιτάρια.

kolokithoanthoi gemistoi 4

Διαβάζοντας παλιά τεύχη περιοδικών που έχουν μείνει στη βιβλιοθήκη μου προς ξεφύλλισμα και φύλαγμα συνταγών που θα μου κάνουν κλικ, πέφτω πάνω σε αυτό το απόσπασμα -μαζί με μια υπέροχη πραγματικά συνέντευξη του ίδιου του Απίκιου στη στήλη του στο Gourmet Ελευθεροτυπίας. Το παραθέτω αυτούσιο.

Πως το φαγητό συνδέεται με τις αισθήσεις, τα αισθήματα, τη σκέψη, τον έρωτα, τη ζωή, τον χρόνο, τον ίδιο θάνατο. Σε λίγες παραγράφους. Όλο το ευ ζην, σε λίγες παραγράφους.

Απόλαυσε:

“Σε ερμάριο του αποβιώσαντος Αλεξάνδρου Ρουσάκη, συνταξιούχου τραπεζοϋπαλλήλου, ο οποίος έζησε μόνος και ετελεύτησε εν ειρήνη άκληρος, βρέθηκε πολυτελής φάκελος χρώματος γκρι, διαστάσεων 30χ40 εκ., από χαρτί conqueror. Εντός, αντί διαθήκης, υπήρχε χειρόγραφο με ευανάγνωστα ωοειδή γράμματα:

Έφαγα σε πιάτα πήλινα, σε πιάτα πλαστικά, σ’ άλλα από ακριβή πορσελάνη με εγχάρακτο επάνω τους τον οξύ ήχο των πιρουνιών. Έφαγα τη σφιχτή σάρκα των εριφίων, τη ροδοψημένη κρούστα μικρών χοίρων, τη σπάλα των αρνιών, την ώριμη σοφία της μπριζόλας των βοδινών.

Έφαγα το κρουστό σώμα μεγάλων ψαρικών, απολέπισα με τη γλώσσα τη ράχη καλοτηγανισμένων γόνων, εκδικήθηκα, ως άλλος πλοίαρχος Νέμο, δια των οδόντων, τους οκτόποδες και τα γιγαντιαία καλαμάρια.

Τους κήπους λεηλάτησα κι έφαγα τους καρπούς τους, τα οπωροφόρα ετίμησα και υπέκυψα στον πειρασμό πολύμορφων φρούτων.

Στις κατσαρόλες μου αναπαύθηκαν πετεινά του ουρανού, τα χείλη μου εθώπευσε το κυμάτισμα των σιτηρών, με το ελαιόλαδο ευλόγησα τον ιερό θόλο του ουρανίσκου.

Πρωί, μεσημέρι και εσπέρα, κάθε μέρα -έτος πάνω σε έτος- χιλιόμετρα άδειων πιάτων, έφαγα με σιωπηλό συνδαιτυμόνα το χρόνο και τον μονότονο ήχο από τον ωρολόγιο οισοφάγο του.”

“Εδώδιμα απικιακά”, Απίκιος, Gourmet Ελευθεροτυπίας, Ιούνιος 2006

kolokithoanthoi gemistoi 1

Και τώρα φτιάξε αυτά τα γεμιστά κολοκυθολούλουδα.

Κι απόλαυσε τη ζωή.

DISCOUNT WEDDING DRESSES

kolokithoanthoi gemistoi 2

Read more


Φακές με χοιρινό στην κατσαρόλα

fakes_xoirino 2

Όσπρια με κρέας. Συνδυασμός τούρμπο. Συνδυασμός που ίσως κάνει και τους πιο δύσπιστους στα ταπεινά όσπρια να δοκιμάσουν έστω και μια μπουκίτσα.

Οι φακές αυτές με το χοιρινό είναι μια γλυκειά “αγκαλιά”. Μια ζεστή, μελωμένη από τα κρεμμύδια και το κρασί, αγκαλιά που κλείνει μέσα της θαλπωρή σε μπουκιές. Μικρές, ζεστές, απελευθερωτικές μπουκιές.

fakes_xoirino 3

Δε ξέρω γιατί αλλά αυτή τη συνταγή σκέφτηκα να κάνω και να προσφέρω ως guest post στο ιταλικό site Oggi pane e salame, domani της Sonia πριν περίπου 2 χρόνια και δεν ξέρω γιατί είχα έντονη την ανάγκη να το δημοσιεύσω επιτέλους κι εγώ σήμερα.

Ίσως γιατί σήμερα έχω ανάγκη από μια γλυκειά “αγκαλιά” σαν κι αυτή, έστω και πάλι νοερά, μέσα από τη θύμηση και τις φωτογραφίες. Εύχομαι η αίσθηση αυτή να σου μεταφερθεί κι εσένα. Για αγκαλιές, θαλπωρή και γλύκα. Και να το μαγειρέψεις. Και να το βιώσεις, όπως εγώ, δύο χρόνια πριν…

krasi

 

*Δες και το δεύτερο guest post που έκανα στο ίδιο site για το behind-the-scenes-photography αυτής της συνταγής.

 

Read more