Η λεμονάδα η ροζ.

Κίτρινο το χρώμα του λεμονιού. Έτσι εποιήθη από τη φύση ετούτη.

Παρεμβατικό ον ο άνθρωπος, θέλησα να του αλλάξω τα φώτα, εεε, το χρώμα.

Ροζ, είπα, θα γίνεις, κι εγένετο το θέλημά μου.

Ο άνθρωπος κάνει θαύματα εάν πραγματικά το θέλει.

Είπα να ξεκινήσω από μικρά καθημερινά, όπως αυτή τη ροζ λεμονάδα, και να συνεχίσω να παλεύω για τα μεγαλύτερα που έχουν να κάνουν με τον εαυτό μου, τους άλλους και τη ζωή μου. Δε σ’ αρέσει ή βαρέθηκες να βλέπεις κίτρινη τη λεμονάδα; Βάλε μερικές σταγόνες γρεναδίνη και θα αποκτήσει αυτό το απαλό, ρομαντικό, ροζ χρώμα που θα σε κάνει να δεις, πέρα από τις ανθισμένες αμυγδαλιές την εποχή αυτή, και λίγο πιο ροζ τις γκρίζες ακόμα μέρες που διανύουμε. Λίγο πιο ροζ τα προβλήματά σου. Λίγο πιο ροζ τη δουλειά σου, τη σχέση σου, τα θέματά σου.

Κι αν δεν τα καταφέρεις να αλλάξεις οπτική έστω για λίγο τελικά, τουλάχιστον θα έχεις σπίτι σου αυτή τη δροσερή, γλυκούτσικη λεμονάδα για να την απολαύσεις στο ροζ σύννεφό σου.

Εις -ροζ- υγείαν.

Read more


Γράμμα στο κουνουπίδι που έγινε χούμους.

Αγαπητό κουνουπίδι,

ή σε αγαπούν ή σε μισούν. Από την πρώτη στιγμή.

Υπάρχουν και κάποιοι που δίνουν χρόνο στη σχέση σας και από αντιπάθεια και μίσος, σιγά σιγά, χρόνο με το χρόνο, μυρωδιά με τη μυρωδιά, η μια μπουκιά ακολουθεί την άλλη, μέχρι που “βρε, δεν είσαι τελικά και τόσο άσχημο, κάτσε να σε φάω λίγο ακόμα”.

Εγώ είμαι στην κατηγορία Α.

Σε αγαπώ.

Αγαπώ σε, κουνουπίδι, όπως κι αν είσαι:

Βραστό με μπόλικο λεμόνι, ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι.

Καπαμά, με τη σάλτσα σου και τα μπαχαρικά σου.

Σούπα κρεμώδη.

Ακόμη και ωμό, σαλάτα, σα ταμπουλέ με σκόρδο.

Οδηγώ όμως και σε σκέφτομαι, κουνουπίδι, και θέλω να σε φτιάξω κάπως αλλιώς. Κάπως πιο ενδιαφέρον. Κάπως διαφορετικά, που να είσαι εσύ αλλά και να μην είσαι εσύ.

Κι εκεί, λίγο παρακάτω από το Καλλιμάρμαρο, τσουπ, μου έρχεται η έμπνευση! Σε έχω δει ψητό, αλλά δε θέλω να σε αφήσω έτσι, θα σε πάω παραπέρα και θα σε κάνω χούμους!

Τί;;

Χούμους ναι! Θα σε ψήσω, θα σε αρτύσω, θα σε αλέσω, θα σου βάλω ταχίνι, σησαμέλαιο, λεμόνι και θα σε φάω ολόκληρο!

Αγαπητό μου κουνουπίδι.

Σ’ ευχαριστώ πολύ που μου προσφέρθηκες έτσι απλόχερα και με αφήνεις να πειραματιστώ μαζί σου. Ήσουν νόστιμο και ιδιαίτερο. Μην αλλάξεις ποτέ.

Γιορς τρούλι,

Α.

Read more


Η ζυμαρόπιτα που “χτυπάει” στις φλέβες μου.

Πίτα δε θα την έλεγα.

Σουφλέ όχι.

Ομελέτα, μπα.

Ζυμαρόπιτα την βρήκα γραμμένη -σε περιοδικό σχεδόν 10 χρόνων παλιό- με καταγωγή την Ήπειρο.

Φτιάχνοντάς την αποφάσισα ότι μοιάζει λίγο με όλα τα παραπάνω αφού φουσκώνει τερατωδώς σα σουφλέ γύρω γύρω, στο κέντρο ομοιάζει με ομελέτα κι όλα αυτά στο μοτίβο της πίτας. Βγάλε άκρη τώρα εσύ.

Κι απ’ ό,τι έψαξα στη συνέχεια είναι ουσιαστικά ελαφριά παραλλαγή της κασόπιτας που έχω λατρέψει και γράψει γι’ αυτήν πολύ καιρό τώρα.

Δε ξέρω τι συμβαίνει, ίσως να χτυπάει το ηπειρώτικο αίμα από την πλευρά της μαμάς μου μέσα μου, και κάτι τέτοιες εύκολες πιτούλες μου κάνουν κλικ.

Χυλός ουσιαστικά χωρίς φύλλα, με υλικά που είχε σχεδόν κάθε σπιτικό στα χωριά εκείνης της γωνιάς της χώρας ετούτης και που μπορεί να αποτελέσει ένα εύκολο, γρήγορο και χορταστικό γεύμα μια δύσκολη και κουραστική μέρα για όλη την οικογένεια.

Εγώ οικογένεια δεν έχω, τι να κάνω, θυσιάστηκα, την έφαγα όλη μόνη μου και ησύχασα.

Τρώγοντας το τελυταίο κομματάκι της και πίνοντας ένα μπουκάλι κρασί για παρέα, γράφω ετούτες τις γραμμές της συνταγής.

Ιδού.

Read more