Μπισκότα με βρώμη, αμυγδαλοβούτυρο και μπανάνα. Και τροφή για σκέψη.

Δε με νοιάζει αν το πιάτο που έχω μπροστά μου είναι βίγκαν, αν δεν είναι, αν εμπίπτει σε κάποια “κατηγορία” φαγητού.

Δε με νοιάζει πόση ζάχαρη ή πόσα λιπαρά μπορεί να έχει ένα λαχταριστό με φρέσκα υλικά και άριστες πρώτες ύλες γλυκό που θα σερβιριστεί μπροστά μου ούτε πόσες θερμίδες μπορεί να έχει ένα μυρωδάτο πιάτο με αφράτα σουτζουκάκια ζυμωμένα με ολόφρεσκο μοσχαρίσιο κιμά, σάλτσα πλούσια με μπαχαρένια ντομάτα και βελούδινο πουρέ πατάτας με φρέσκο βούτυρο.

Δε με νοιάζει πόσο light είναι τα μπισκότα με βρώμη που όμως λιώνουν στο στόμα και είναι πλούσια σε γεύση ούτε πόσο υγιεινός είναι ένας “γύρος” από μανιτάρια ψιλοκομμένα, μαριναρισμένα σε μπαχαρικά τόσο ισορροπημένα και όμορφα ψημένα που δικαιολογούν την μετονομασία τους σε “γύρο”.

Αυτό που με νοιάζει δεν έχει να κάνει με κατηγορίες, light, θερμίδες, μόδες, τάσεις.

Έχει να κάνει με το σεβασμό της τροφής και την ευγνωμοσύνη που νιώθω που μπορώ να την έχω μπροστά μου και να τη γεύομαι -γιατί κανένα από αυτά τα δύο δεν είναι δεδομένα. Όπως τίποτα άλλωστε.

Έχει να κάνει με το σεβασμό στις πρώτες ύλες: στην ορθή και λογική χρήση τους, στην ορθή παραγωγή-καλλιέργεια-εκτροφή τους.

Έχει να κάνει με το σεβασμό στη διατροφική μας αλυσίδα, στη χλωρίδα, στην πανίδα, στη γη, στον αέρα και στο νερό. Στην ισορροπία και το μέτρο.

Μέτρο.

Ναι, αυτή είναι η λέξη.

Μέτρο στο πόσο κρέας θα τρώμε, στο πως έχει εκτραφεί και με ποιο τρόπο φτάνει στο πιάτο μας το ζώο που επιλέγουμε να γευτούμε.

Μέτρο στο πόσα λαχανικά και φρούτα θα τρώμε και στο πως και που έχουν καλλιεργηθεί.

Μέτρο στην εθιστική γλύκα που προσφέρουμε στο σώμα μας και στους τρόπους που επιλέγουμε να την προσφέρουμε.

Μέτρο στο αλατοπίπερο της ζωής.

Μέτρο στο μεθυστικό κρασί και αλκοόλ που χαλαρώνει μυαλό και σώμα.

Δε λέω τίποτα καινούργιο όλα έχουν ειπωθεί, οι αρχαίοι όλων των λαών αυτού του πλανήτη τα έχουν ήδη πεί.

Αυτά τα μπισκότα που δοκίμασα όμως από τη Μελίσσα μια μέρα (με φυστικοβούτυρο όμως κι εσύ θα βάλεις ό,τι “βούτυρο” θες), με έκαναν και να θέλω να τα ξαναφτιάξω και να τα πάω κέρασμα και να γράψω με αφορμή αυτά, τις σκέψεις μου για την αγαπημένη μου αίσθηση, αυτής της γεύσης, που τόσο έχουμε δαιμονοποιήσει, θεοποιήσει, καταρρίψει και αποθεώσει ταυτόχρονα άπειρες φορές στην πορεία μας σε αυτόν τον πλανήτη.

Τον πλανήτη αυτό που τόσο υποφέρει από την έλλειψη του ανθρώπινου μέτρου σε όλες τις εκφάνσεις του. Και που οι εκτός μέτρου επιλογές και συμπεριφορές δε βοηθούν ούτε στην διατήρηση της ισορροπίας στην διατροφική αλυσίδα ούτε στην εξάλειψη του καρκίνου ούτε στην εκμετάλλευση των ζώων, ούτε στην υπεραλίευση, ούτε στη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και των θαλασσών.

Δε βοηθούν σε τίποτα όσο η απληστία, το χαρτί αυτό που έχουμε ονομάσει χρήμα, ο εγωισμός και η ανοησία κυριαρχούν στα όντα αυτά που νομίζουν ότι ισορροπούν πάνω στη μάζα που αιωρείται στο άπειρο και που ονομάζουν Γη.

Κι όλα αυτά, ναι, με αφορμή αυτά τα εύκολα και πεντανόστιμα μπισκότα. Που τυχαίνει να είναι βίγκαν. Δοκίμασέ τα χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις στο μυαλό. Όπως και στη ζωή.

Read more


Γράμμα στο κουνουπίδι που έγινε χούμους.

Αγαπητό κουνουπίδι,

ή σε αγαπούν ή σε μισούν. Από την πρώτη στιγμή.

Υπάρχουν και κάποιοι που δίνουν χρόνο στη σχέση σας και από αντιπάθεια και μίσος, σιγά σιγά, χρόνο με το χρόνο, μυρωδιά με τη μυρωδιά, η μια μπουκιά ακολουθεί την άλλη, μέχρι που “βρε, δεν είσαι τελικά και τόσο άσχημο, κάτσε να σε φάω λίγο ακόμα”.

Εγώ είμαι στην κατηγορία Α.

Σε αγαπώ.

Αγαπώ σε, κουνουπίδι, όπως κι αν είσαι:

Βραστό με μπόλικο λεμόνι, ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι.

Καπαμά, με τη σάλτσα σου και τα μπαχαρικά σου.

Σούπα κρεμώδη.

Ακόμη και ωμό, σαλάτα, σα ταμπουλέ με σκόρδο.

Οδηγώ όμως και σε σκέφτομαι, κουνουπίδι, και θέλω να σε φτιάξω κάπως αλλιώς. Κάπως πιο ενδιαφέρον. Κάπως διαφορετικά, που να είσαι εσύ αλλά και να μην είσαι εσύ.

Κι εκεί, λίγο παρακάτω από το Καλλιμάρμαρο, τσουπ, μου έρχεται η έμπνευση! Σε έχω δει ψητό, αλλά δε θέλω να σε αφήσω έτσι, θα σε πάω παραπέρα και θα σε κάνω χούμους!

Τί;;

Χούμους ναι! Θα σε ψήσω, θα σε αρτύσω, θα σε αλέσω, θα σου βάλω ταχίνι, σησαμέλαιο, λεμόνι και θα σε φάω ολόκληρο!

Αγαπητό μου κουνουπίδι.

Σ’ ευχαριστώ πολύ που μου προσφέρθηκες έτσι απλόχερα και με αφήνεις να πειραματιστώ μαζί σου. Ήσουν νόστιμο και ιδιαίτερο. Μην αλλάξεις ποτέ.

Γιορς τρούλι,

Α.

Read more


Η ζυμαρόπιτα που “χτυπάει” στις φλέβες μου.

Πίτα δε θα την έλεγα.

Σουφλέ όχι.

Ομελέτα, μπα.

Ζυμαρόπιτα την βρήκα γραμμένη -σε περιοδικό σχεδόν 10 χρόνων παλιό- με καταγωγή την Ήπειρο.

Φτιάχνοντάς την αποφάσισα ότι μοιάζει λίγο με όλα τα παραπάνω αφού φουσκώνει τερατωδώς σα σουφλέ γύρω γύρω, στο κέντρο ομοιάζει με ομελέτα κι όλα αυτά στο μοτίβο της πίτας. Βγάλε άκρη τώρα εσύ.

Κι απ’ ό,τι έψαξα στη συνέχεια είναι ουσιαστικά ελαφριά παραλλαγή της κασόπιτας που έχω λατρέψει και γράψει γι’ αυτήν πολύ καιρό τώρα.

Δε ξέρω τι συμβαίνει, ίσως να χτυπάει το ηπειρώτικο αίμα από την πλευρά της μαμάς μου μέσα μου, και κάτι τέτοιες εύκολες πιτούλες μου κάνουν κλικ.

Χυλός ουσιαστικά χωρίς φύλλα, με υλικά που είχε σχεδόν κάθε σπιτικό στα χωριά εκείνης της γωνιάς της χώρας ετούτης και που μπορεί να αποτελέσει ένα εύκολο, γρήγορο και χορταστικό γεύμα μια δύσκολη και κουραστική μέρα για όλη την οικογένεια.

Εγώ οικογένεια δεν έχω, τι να κάνω, θυσιάστηκα, την έφαγα όλη μόνη μου και ησύχασα.

Τρώγοντας το τελυταίο κομματάκι της και πίνοντας ένα μπουκάλι κρασί για παρέα, γράφω ετούτες τις γραμμές της συνταγής.

Ιδού.

Read more