Λεμονομάνιακ: το αφράτο κεκάκι πάνω στην απαλή λεμονάτη κρέμα.

Έχω μία (πολλές, αλλά για το ποστ αυτό μία) μανία.

Τις λεμονιές στους δρόμους.

Μη και δω λεμονιά στο δρόμο έχω μια ακαταμάχητη μανία να κόψω όσα περισσότερα λεμόνια μπορώ, μανία που όμως συνήθως μένει ανικανοποίητη γιατί στάνταρντ κάποιος άλλος έχει προηγηθεί και έχει κόψει όλα τα λεμόνια των κλαδιών που θα μπορούσα να φτάσω -1,60 δηλαδή με τα χέρια όρθια.

Και τι μένει, φίλοι μου, μετά;

Αυτό το ανικανοποίητο και το χειρότερο, να βλέπω τις λεμονιές φορτωμένες με μυρωδάτα, ζουμερά, κατακίτρινα, ολόφρεσκα και λαχταριστά λεμονάκια στα ψηλότερα κλαδιά που μόνο με σκάλα θα μπορούσα να φτάσω και που έχω ντραπεί -εώς τώρα- να κάνω πράξη.

Οι νερατζιές που είναι παντού μου γλυτώνουν γιατί το γλυκό για το οποίο κυρίως προορίζονται, δε μου κάνει κούκου. Αλλιώς, θα σου λεγα ΄γω.

Αυτό που θα σου πω εντωμεταξύ όμως είναι ότι αντί να τρέχω με μια σκάλα ανά χείρας η τρελή στους δρόμους, έχω την καλή μου φίλη Μαρία που έχει μια τεράστια λεμονιά στην αυλή της και κάθε φορά εκτονώνω τη μανία μου στο φουκαριάρικο το δέντρο της με τα παχουλά και χοντρόφλουδα, γεμάτα ζουμί λεμόνια της. Εκτονώθηκα λοιπόν πρόσφατα και με τη σοδειά αυτή άρχισα να αναζητώ λεμονοσυνταγές.

Μία από αυτές τις συνταγές, κυρίες και κύριοι, είναι οι παρούσες πουτίγκες να τις πω, παντεσπανόκρεμες να τις πω, sponge cake cups αγγλιστί, φτιάξτε τες και πείτε τες όπως θέλετε -εγώ να τις φάω ήθελα κι ας τις λένε όπως να ‘ναι. Γιατί μία η λέξη που έβγαινε όταν δοκίμασα την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη και όλες τις μπουκιές από το πρώτο μπωλάκι που πήρα στα χέρια μου καυτό-καυτό ακόμα: ΣΟΚ, ΣΟΚ, ΣΟΚ.

Ένα αφράτο, αέρινο κεκάκι-παντεσπάνι  ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπα και όταν βύθισα το κουταλάκι μου μέσα -ω, τι ευτυχία!- μια απαλή, λεμονάτη, μυρωδάτη κρεμούλα κρυβόταν από κάτω. Δύο σε ένα! Δέος και ΣΟΚ. Ξανά και ξανά.

Και μετά το ΣΟΚ, η συνταγή.

Από το αγαπημένο βιβλίο Food52 Baking.

Read more


Λες και ήταν χθες. Δροσερές μελωμένες φρυγανιές με κρέμα λευκή και πορτοκάλι.

in english

Με ανοιχτές τις αισθήσεις και πεσμένο το ζάχαρο, αυτό το απλό, δροσερό, γλυκόπικρο παιδικό ενθύμιο, μου έφερε το χαμόγελο στα χείλη σε κάθε μπουκιά.

Που ήταν πολλές.

Πάρα πολλές.

Κι είπα να δώσω το μισό ταψί για να μη βάλω μασέλα από τώρα.

Με αγάπη.

Στη μαμά μου. Read more


Μπαβαρουάζ με γιαούρτι και φράουλες

in english

Φράουλες ξανά και ξανά μέχρι να εξαντληθούν –αυτές, εγώ, εσείς, δεν ξέρω…

Τώρα που προλαβαίνω ακόμα λοιπόν, διαλέγω κατακόκκινες, ζουμερές, γλυκές φράουλες, τις λιώνω, τις κόβω, τις αφήνω ολόκληρες, τις καταβροχθίζω γενικώς και προσπαθώ να προλάβω να φτιάξω ό,τι φραουλογλυκό εντοπίσω κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς στα τεφτέρια μου παλιά και νέα.

Ελαφριά πολύ η κρέμα αυτή, με γιαούρτι μόνο, πολτό φράουλας, λίγη άχνη και ζελατίνη για την απαραίτητη στερεοποίηση, τρώγεται μονομιάς μαζί με λίγο πωτισμένο από το λικέρ και γάλα μπισκοτάκι…

Βουαλά.

Read more