Μπισκότα με βρώμη, αμυγδαλοβούτυρο και μπανάνα. Και τροφή για σκέψη.

Δε με νοιάζει αν το πιάτο που έχω μπροστά μου είναι βίγκαν, αν δεν είναι, αν εμπίπτει σε κάποια “κατηγορία” φαγητού.

Δε με νοιάζει πόση ζάχαρη ή πόσα λιπαρά μπορεί να έχει ένα λαχταριστό με φρέσκα υλικά και άριστες πρώτες ύλες γλυκό που θα σερβιριστεί μπροστά μου ούτε πόσες θερμίδες μπορεί να έχει ένα μυρωδάτο πιάτο με αφράτα σουτζουκάκια ζυμωμένα με ολόφρεσκο μοσχαρίσιο κιμά, σάλτσα πλούσια με μπαχαρένια ντομάτα και βελούδινο πουρέ πατάτας με φρέσκο βούτυρο.

Δε με νοιάζει πόσο light είναι τα μπισκότα με βρώμη που όμως λιώνουν στο στόμα και είναι πλούσια σε γεύση ούτε πόσο υγιεινός είναι ένας “γύρος” από μανιτάρια ψιλοκομμένα, μαριναρισμένα σε μπαχαρικά τόσο ισορροπημένα και όμορφα ψημένα που δικαιολογούν την μετονομασία τους σε “γύρο”.

Αυτό που με νοιάζει δεν έχει να κάνει με κατηγορίες, light, θερμίδες, μόδες, τάσεις.

Έχει να κάνει με το σεβασμό της τροφής και την ευγνωμοσύνη που νιώθω που μπορώ να την έχω μπροστά μου και να τη γεύομαι -γιατί κανένα από αυτά τα δύο δεν είναι δεδομένα. Όπως τίποτα άλλωστε.

Έχει να κάνει με το σεβασμό στις πρώτες ύλες: στην ορθή και λογική χρήση τους, στην ορθή παραγωγή-καλλιέργεια-εκτροφή τους.

Έχει να κάνει με το σεβασμό στη διατροφική μας αλυσίδα, στη χλωρίδα, στην πανίδα, στη γη, στον αέρα και στο νερό. Στην ισορροπία και το μέτρο.

Μέτρο.

Ναι, αυτή είναι η λέξη.

Μέτρο στο πόσο κρέας θα τρώμε, στο πως έχει εκτραφεί και με ποιο τρόπο φτάνει στο πιάτο μας το ζώο που επιλέγουμε να γευτούμε.

Μέτρο στο πόσα λαχανικά και φρούτα θα τρώμε και στο πως και που έχουν καλλιεργηθεί.

Μέτρο στην εθιστική γλύκα που προσφέρουμε στο σώμα μας και στους τρόπους που επιλέγουμε να την προσφέρουμε.

Μέτρο στο αλατοπίπερο της ζωής.

Μέτρο στο μεθυστικό κρασί και αλκοόλ που χαλαρώνει μυαλό και σώμα.

Δε λέω τίποτα καινούργιο όλα έχουν ειπωθεί, οι αρχαίοι όλων των λαών αυτού του πλανήτη τα έχουν ήδη πεί.

Αυτά τα μπισκότα που δοκίμασα όμως από τη Μελίσσα μια μέρα (με φυστικοβούτυρο όμως κι εσύ θα βάλεις ό,τι “βούτυρο” θες), με έκαναν και να θέλω να τα ξαναφτιάξω και να τα πάω κέρασμα και να γράψω με αφορμή αυτά, τις σκέψεις μου για την αγαπημένη μου αίσθηση, αυτής της γεύσης, που τόσο έχουμε δαιμονοποιήσει, θεοποιήσει, καταρρίψει και αποθεώσει ταυτόχρονα άπειρες φορές στην πορεία μας σε αυτόν τον πλανήτη.

Τον πλανήτη αυτό που τόσο υποφέρει από την έλλειψη του ανθρώπινου μέτρου σε όλες τις εκφάνσεις του. Και που οι εκτός μέτρου επιλογές και συμπεριφορές δε βοηθούν ούτε στην διατήρηση της ισορροπίας στην διατροφική αλυσίδα ούτε στην εξάλειψη του καρκίνου ούτε στην εκμετάλλευση των ζώων, ούτε στην υπεραλίευση, ούτε στη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και των θαλασσών.

Δε βοηθούν σε τίποτα όσο η απληστία, το χαρτί αυτό που έχουμε ονομάσει χρήμα, ο εγωισμός και η ανοησία κυριαρχούν στα όντα αυτά που νομίζουν ότι ισορροπούν πάνω στη μάζα που αιωρείται στο άπειρο και που ονομάζουν Γη.

Κι όλα αυτά, ναι, με αφορμή αυτά τα εύκολα και πεντανόστιμα μπισκότα. Που τυχαίνει να είναι βίγκαν. Δοκίμασέ τα χωρίς ταμπέλες και προκαταλήψεις στο μυαλό. Όπως και στη ζωή.

Read more


Σεμινάριο Φωτογραφίας Φαγητού και Styling με κάμερα κινητού.

Μου αρέσουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Αυτό είναι γεγονός.

Έχω περάσει από ζωγραφική και πλέξιμο μέχρι συγγραφή μονόπρακτου, ηθοποιός σε θεατρική ομάδα και Καραγκιόζης Φούρναρης.

Τα τελευταία 8 χρόνια, μανία, όπως έχετε ίσως παρατηρήσει, το blog μου με ό,τι περιλαμβάνει αυτό: μαγειρική, γράψιμο, styling, φωτογραφία. Αυτό το τελευταίο στοιχείο, η φωτογραφία, έχει αποδειχτεί μόνιμη αγάπη και όχι περιστασιακός έρωτας όπως όλα τα προηγούμενα έως τώρα.

Γι’ αυτό και όταν μου ζητήθηκε από την γλυκύτατη Στέλλα από το Cookpad να κάνω ένα σεμινάριο φωτογραφίας φαγητού με κινητό τηλέφωνο, με έλουσε ταυτόχρονα κρύος ιδρώτας και κύματα απίστευτης χαράς και ενθουσιασμού!

Φώτο: Endrit Halili

Φώτο: Endrit Halili

Τα σεμινάρια φωτογραφίας φαγητού είναι κάτι που σκέφτομαι εδώ και πάρα πολύ καιρό να κάνω αλλά έως τώρα δεν είχα το θάρρος να κάνω γιατί:

-είναι κάτι που ενδιαφέρει και άλλους;

-θα πω κάτι που θα είναι καινούργιο ή όλα έχουν ήδη ειπωθεί;

-έχω αρκετές γνώσεις;

-έχω το κουράγιο;

Η πρόταση της Στέλλας ήταν το εφαλτήριο για να ξεπεράσω εν μέρει τους ενδοιασμούς μου αυτούς και να πω κατευθείαν ΝΑΙ στην πρό(σ)κληση αυτή. Τα μέλη της πολύ ενεργής κοινότητας του Cookpad θα ήταν οι συμμετέχοντες με αφορμή την κοπή της ετήσιας πίτας τους στον πολύ όμορφο χώρο του Impact Hub Athens. Κι έτσι κι έγινε ένα Κυριακάτικο πρωινό αρχές Μαρτίου.

Φώτο: Ευγενία Μακρογιαννέλη

Αγωνία και λαχτάρα να σε σκέφτομαι, σεμινάριο φωτογραφίας, με προετοιμασία 10σελιδης παρουσίασης για το τι θα πω, πως θα το πω, τα props που θα πάρω μαζί μου για τη hands on πρακτική που ακολούθησε με τα φαγητά που είχαν προετοιμάσει και φέρει μαζί τους οι συμμετέχοντες.

Μετά το πρώτο δίλεπτο τρεμάμενης φωνής και αφυδάτωσης της στοματικής κοιλότητας με αποτέλεσμα να ξεροκαταπίνω ασύστολα, η γλώσσα μου άρχισε να ρέει χωρίς σταματημό, να θέλω να πω όλα όσα έχω βιώσει στη φωτογραφία φαγητού τα χρόνια αυτά, να έρχονται όλα τα θέματα στο μυαλό μου βροχηδόν και να είμαι ενθουσιασμένη, εκστασιασμένη, πωρωμένη, χαρούμενη και ευτυχισμένη στο παρόν που μιλάω ελεύθερα για ένα θέμα που αγαπώ, μελετώ και εξασκώ από το 2010.

Και μετά από την παρουσίασή μου μπροστά στα μάτια περίπου 30 ατόμων, άρχισε η δράση! Πιάτα και πηρούνια πηγαινοέρχονταν σε τραπεζάκια, πάγκους και τσουβάλια, αναζήτηση του καλύτερου σημείου για φωτογραφία του πιάτου του καθενός, ρυθμίσεις στα τηλέφωνα και δυνατότητες επεξεργασίας, οπτικές γωνίες και props, χαρά, δημιουργία και φαντασία!

Φώτο: Endrit Halili

Φώτο: Ευγενία Μακρογιαννέλη

Φώτο: Endrit Halili

Φώτο: Endrit Halili

Φώτο: Endrit Halili

Φώτο: Κατερίνα Λιόλιου

Φώτο: Ευγενία Μακρογιαννέλη

Αποτέλεσμα;

Να φύγω από την εκδήλωση του Cookpad με ένα πλατύ χαμόγελο και πληρότητα για ένα υπέροχο πρωινό, να γνωρίσω ανθρώπους που αγαπούν εξίσου το φαγητό και θέλουν να μάθουν να το αποτυπώνουν καλύτερα, να μάθω τις δικές μου δυνατότητες επικοινωνίας μέσα από την επαφή με τους γύρω μου και να πάρω το θάρρος να πω ότι ναι, μπορώ να το κάνω και αυτό!

Διάβασε και το ποστ του Cookpad εδώ που συγκεντρώνει επιγραμματικά κάποια πράγματα από την παρουσίαση!

Ευχαριστώ πολύ και πάλι το Cookpad και τα μέλη του και εύχομαι σύντομα να μπορέσω να κάνω άλλο ένα σεμινάριο φωτογραφίας φαγητού και styling!

Σας φιλώ!

Φώτο: Endrit Halili

Φώτο: Endrit Halili


Η λεμονάδα η ροζ.

Κίτρινο το χρώμα του λεμονιού. Έτσι εποιήθη από τη φύση ετούτη.

Παρεμβατικό ον ο άνθρωπος, θέλησα να του αλλάξω τα φώτα, εεε, το χρώμα.

Ροζ, είπα, θα γίνεις, κι εγένετο το θέλημά μου.

Ο άνθρωπος κάνει θαύματα εάν πραγματικά το θέλει.

Είπα να ξεκινήσω από μικρά καθημερινά, όπως αυτή τη ροζ λεμονάδα, και να συνεχίσω να παλεύω για τα μεγαλύτερα που έχουν να κάνουν με τον εαυτό μου, τους άλλους και τη ζωή μου. Δε σ’ αρέσει ή βαρέθηκες να βλέπεις κίτρινη τη λεμονάδα; Βάλε μερικές σταγόνες γρεναδίνη και θα αποκτήσει αυτό το απαλό, ρομαντικό, ροζ χρώμα που θα σε κάνει να δεις, πέρα από τις ανθισμένες αμυγδαλιές την εποχή αυτή, και λίγο πιο ροζ τις γκρίζες ακόμα μέρες που διανύουμε. Λίγο πιο ροζ τα προβλήματά σου. Λίγο πιο ροζ τη δουλειά σου, τη σχέση σου, τα θέματά σου.

Κι αν δεν τα καταφέρεις να αλλάξεις οπτική έστω για λίγο τελικά, τουλάχιστον θα έχεις σπίτι σου αυτή τη δροσερή, γλυκούτσικη λεμονάδα για να την απολαύσεις στο ροζ σύννεφό σου.

Εις -ροζ- υγείαν.

Read more